ਮੇਰੇ ਕੌਮੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਬਾਨੀਆਂ ਉਏ
ਅੱਜ ਰੜਕਦੀ ਏ ਤੇਰੀ ਘਾਟ ਮੈਨੂੰ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਇਹ ਕਾਫ਼ਲਾ ਘਿਰ ਗਿਆ ਏ
ਔਖੀ ਤੁਰਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਵਾਟ ਮੈਨੂੰ
 
ਤੇਰੀ ਬੁੱਕਲ ਦਾ ਨਿੱਘ ਜੋ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ
ਸੱਪ ਬੁੱਕਲ ਦੇ ਅੱਜ ਉਹੀ ਬਣ ਗਏ ਨੇ
ਪਾ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਡਾਹਢਾ
ਫਣ ਸਾਡੇ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਤਣ ਲਏ ਨੇ ।
 
ਰਹੇ ਵਾਂਗ ਪਰਛਾਵੇਂ ਜੋ ਨਾਲ ਤੇਰੇ
ਅੱਜ ਅੱਤਵਾਦੀ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ
ਮਾਰੇ ਕੋਹ-ਕੋਹ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪੁੱਤ ਜਿੰਨਾਂ
ਉਹਨਾਂ ਯਾਰਾਂ ਨਾ ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ ’ਚ ਬਹਿਣ ਲੱਗੇ
 
ਜਿਹੜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਮਰਾਂਗੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ
ਜਨਮ ਦਿਨ ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਮਨਾ ਰਹੇ ਨੇ
ਕਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਹਿੰਦ ਨਹੀਂ ਦੇਸ਼ ਸਾਡਾ
ਸਾਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦੇ ਗੁਰ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਨੇ
 
ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਸਾੜਿਆ ਸੰਵਿਧਾਨ ਜਿੰਨਾਂ
ਅੱਜ ਉਹ ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਨੇ
ਹਵਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਭੂਤੀਆਂ ਪਾਉਣ ’ਕਾਲੀ
ਚੰਦ ਨਵੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਨਿੱਤ ਚਾੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ।